Epiloog

 

Intussen zijn we aangekomen op Schiphol en ingecheckt in voor één nacht bij Van de Valk Schiphol.

We hebben er intussen een wereldreis opzitten! Twee weken geleden vertrokken we in oostelijkte richting naar Japan via Turkey, Kazachstan, India enzo...., Vandaag kwamen we terug vanuit Japan ook in oostelijke richting, maar dan via de Beringzee, Alaska, bijna over de Noordpool, Groenland, Ijsland en zo naar Amsterdam. Dit alles door de recente bombardementen van Israël op Iran. Zo zie je maar dat we deel uitmaken van de wereldgeschiedenis op onze reizen.

We landden op Schiphol om 18.50, daarna koffers ophalen, wachten op het busje naar Van der Valk en toen was het al bijna 9 uur 's avonds. We hadden een drankje verdient in de bar en nu gaan we rusten en slapen en morgenvroeg na het ontbijt rijden we naar Lommel.

Van Kyoto naar Kansai Airport

 Na het ontbijt hebben we onze koffers gemaakt en zijn we uitgecheckt uit ons hotel. De bagage lieten we nog effe achter bij de receptie want onze trein naar de luchthaven ging pas om 3 uur namiddag.

We hadden nog een paar uurtjes om rond te lopen in de buurt van ons hotel. We waren hier nu 6 dagen en hadden hier tot nu toe enkel de weg tussen hotel en station afgelopen, telkens met het doel een ander deel van de stad te bezoeken of naar een andere plaats te gaan.

In Kyoto zijn er 400 Shinto heiligdommen en 1400 Boeddhistische tempels. 17 hiervan zijn bovendien ook nog eens UNESCO werelderfgoed.

Wij bezochten tot voor vandaag enkele tempels in deze stad, maar er was telkens enorm veel volk. Hierdoor kwamen de tempels niet meer echt tot hun recht en vandaar ook dat er relatief weinig fotootjes van op de blog staan. Je fototgrafeert eerder een mensenmassa dan een tempel. Dit gegeven is een enorm verschil met 7 jaar geleden toen we hier waren, toen was het overal veel rustiger.

Oud straatje onderweg  

Vandaag echter, bij de twee tempelcomplexen vlakbij ons hotel, heerste rust, zoals het hoort. Er was zo goed als geen volk. In één tempel hebben we zelfs een Boeddhistische gebedsdienst meegemaakt. Monniken chanten en maakten een soort van heel indringende muziek door ritmisch te kloppen op staven (was niet echt duidelijk waarop ze klopten...) en de aanwezige gelovigen, gingen één voor één vooraan groeten en knielen. Heel speciaal wel.

Dit bezoek leverde dan ook wèl mooie foto's op. En buiten ons was er geen enkele toerist te zien...

We zijn ook nog een voorraad Kitkat gaan inkopen, want dat is hier echt een ding, het bestaat hier in kweetniethoeveel smaken en het is één van de gegeerste souveniers.

Om 3 uur namen we de trein naar Kansai Airport, waar we rond half 5 aankwamen. Ingechecked in ons hotel, en wat later pizza gaan eten.  In heet pizzarestaurant gebeurde alles, van bestellen tot afleveren per computer en met robots.  Je kiest je laats op de computer, je hebt een tablet waarop je je bestelling plaatst en na een tijdje komt de robot langs met je bestelde eten.

Nu genieten we nog van een rustige laatste avond.

Morgen op tijd op en rond de middag vliegen we dan weer terug naar Schiphol.

Nara

 

Vandaag deden we de laatste uitstap van onze reis. We gingen vanuit Kyoto naar Nara, met de sneltrein op een uurtje van de stad.

Nara is vooral bekend voor zijn vele tempels en vooral ook voor zijn vele hertjes.

Vanaf het station van Nara reden we met de stadbus tot het verste punt van het park van Nara (waar alle belangrijke tempels staan) en wandelden we kriskras door het park terug naar het station. In rechte lijn is de afstand 2,2 km, maar met alle tussenstops en op-en-af lopen kwamen we op veel grotere afstand uit. Spijtig wel dat enkele van de belangrijkste tempels volledig in de stelling stonden voor opknapwerken.

De hertjes hebben ons zeker wel bezig gehouden. Volgens het shinto-geloof werden de herten als boodschappers van de goden aanzien. Het doden van een hert kon dan ook met de doodstraf bestraft worden. Nu zijn het leuke, gezellige diertjes die hier nieuwsgierig rondhuppelen. Er worden speciale koekjes verkocht om de herten te voederen en als je niet snel genoeg bent worden ze soms heel opdringerig en gaan aan je t-shirt knabbelen of in je handtas kijken om te zien of je iets bij hebt. Ik had koekjes gekocht en één hertje was zo gulzig dat hij de hele stapel ineens uit mijn handen trok!

Na terugkeer in Kyoto, zijn we nog een beetje in de buurt van ons hotel gaan rondlopen en hebben daar nog enkele tempels ontdekt, die we morgen op onze laatste paar uurtjes voor ons vertrek nog gaan bezoeken.

We zijn ook te tickets voor onze treinrit morgen naar de luchthaven gaan reserveren.

Zo zie je maar het einde is nabij, vanaf morgen begint de terugreis.

En nog enkele eet- fotootjes

Nog een dagje Kyoto

 

Bij ons vorige bezoek aan Japan bezochten we Fuchimi Inari reeds, maar het is zo'n mooie plek, dat we tijd uittrokken om er opnieuw naartoe te gaan. Helaas en gelukkig moeten we vaststellen dat we blij zijn deze plek in al zijn glorie gezien te hebben in 2017, want nu is het overlopen en komt de schoonheid echt niet meer tot zijn recht. De fotootjes die ik hierbij plaats zijn die van 2017 en van nu om een vergelijkend beeld te schetsen.

Vandaag 

2017

Fuchimi Inari is en 1300 jaar oud tempelcomplex met ongeveer 5000 torii's die op een pad omhoog door de bergen ligt. Het is een Shinto heiligdom en de hoofdrolspeleer hier is de vos, die gezien wordt als de god van rijst, graan en sake. Overal zijn beelden van de vos te zien.

Maar zoals gezegd, het loonde zich niet hier veel tijd te spenderen wegens een mensenmassa. Bovendien was het vanmorgen toen wij daar waren gloeiend heet, ondraaglijk zo'n temperatuur, zeker als je dan in een mensenmassa moet aanschuiven om een glimp van iets op te vangen. Wij dus snel weer met de volgende trein terug naar Kyoto centrum.

Eerst effe afkoelen in onze hotelkamer en dan konden we weer op pad. De temperatuur was intussen iets gezakt, het was bewolkt en het miezelregende wat.

Tweede deel van de dag gingen we naar Nishikimarkt. Het is een overdekte markt in het centrum van de stad. De markt is 400 meter lang en er zijn ongeveer 130 winkelstalletjes in gevestigd. De meeste zijn streetfood zaakjes, maar er zijn ook andere typisch Japanse winkels. We hebben niets gegeten omdat we eigenlijk niet houden van rechtstaand eten, maar we hebben wel een shot sake gedronken. Een shotje is bij ons een kleine hoeveelheid sterke drank, hier was het ongeveer 100ml en dat voor de prijs van 100 Yen, omgerekend 60 cent. Ik vind dit niet speciaal een lekker drankje, maar het moest nu toch effe gedronken worden voor de gelegenheid.

We hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om een beetje te shoppen, typische Japanse doeken en sjaal gekocht en lekkere kruiden voor bij de rijst. Op weg terug naar het hotel, zijn we dan bij de Ierse Pub iets gaan drinken, die ligt zo toevallig bijna elke dag op onze weg tussen het station en ons hotel, dus daar kunnen we niet voorbij zonder een stop in te lassen

Arashiyama

 

De stad Kyoto is enorm uitgestrekt. Vandaag deden we een daguitstap in de stad naar het stadsdeel Arashiyama. Hier zijn verschillende tempels, maar er is ook een heel bekend/beroemd bamboebos en het ligt zo op de noord, noord-westelijke grens van de stad dat je van hieruit direct in de echte natuur zit.

Vanaf het station wandelden we eerst naar het bamboebos. Heel speciaal die dikke groene bladloze (alleen bovenaan staan er blaadjes) stengels van toch wel meer dan 10cm doorsnee, zo in een bos samen te zien staan.

Daarna namen we de Torrokko trein naar Kameoka, een stadje buiten Kyoto.

Oorspronkelijk was er deze treinlijn om hout naar de stad te halen, dit was vroeger heel hard nodig, daar alle gebouwen opgetrokken waren in hout en het tevens ook als verwarmingsmiddel gebruikt werd.

In verval geraakt door de moderne tijden, maar de treinlijn bleef bestaan en nu is het één van de mooiste treinritten in Japan.

De trein rijdt langs een wildwater rivier tussen de bergen. Je kan de terugweg doen, ofwel met dezelfde trein, of met een boot over de rivier. Maar die boottocht duurde 2 uur, dat leek ons ietskes te lang (en ik ben ook geen fan van zulke riviertochten...), dus namen we de trein terug.

Heel origineel in Arashiyama is Kimono Forest. Het is een ander station, annex winkelcentrum dat helemaal ingenomen word door palen bekleed met stoffen die gebruikt worden bij het vervaardigen van kimono's. Heel kleurrijk!

Daarna ging het terug naar Kyoto. Tijd voor onze afternoon drink en een beetje relaxen.

We hadden een leuk restaurantje gezien voor vanavond, maar toen we daar aankwamen, bleek het een zaak te zijn waar nog gerookt mocht worden. Not dus, wij weer buiten op zoek naar iets anders, wat we ook wel vonden, er is keuze genoeg hier. Ondanks het strenge rookbeleid in Japan, zijn er toch nog rokersrestaurants... raar...Maar als je op de hoek van de straat bij het zebrapad betrapt wordt op roken, dan krijg je een boete (staat met grote en duidelijke stikkers overal aangegeven).

Uji

 Eén van de typische dingen van Japan is matcha thee. Het is groene thee, maar niet zoals wij het in het westen over het algemeen kennen. Deze thee wordt op een speciale manier, door stomen, drogen en malen tot poeder gemaakt en wordt ook op een andere manier genuttigd dan 'gewone' thee.

Het poeder wordt gemengd met kokend water en met een speciaal kloppertje opgeklopt tot een schuimig kopje gifgroene thee. De smaak is moeilijk te omschrijven, maar bij het eerste proeven dacht ik aan de smaak van spinazie en gras. Het maken van thee is echter niet het enige waarvoor deze matcha thee wordt gebruikt, men maakt er diverse desserts mee, of zelfs curry's, maar ook – en dat vinden wij dan weer het lekkerste – ijs. Matcha ijs is heerlijk.

Waarom vertel ik dit allemaal? Vandaag bezochten we Uji, de matcha stad van Japan. 20 Minuutjes met de trein vanuit Kyoto en je komt aan in een nogal landelijk randstadje tussen de bergen en met een mooie kabbelende rivier waar de matcha thee verbouwd wordt.

Er zijn natuurlijk diverse winkeltjes waar allerlei matcha artikelen verkocht worden, gaande van de poeder tot allerlei zoetigheden gemaakt met matcha.

Maar het stadje is niet enkel en allen matcha, er staat één van de belangrijkste tempels van Japan, namelijk de Byodoin Tempel, daterende van 1053. Deze tempel staat op de lijst van UNESCO wereld erfgoed en op de 10 yen munt. De tempel en de vijvertuin zijn prachtig en waren een bezoekje meer dan waard.

Na ons bezoek aan Uji keerden we terug naar Kyoto en zijn we het station eens tegoei gaan verkennen. Dit gebouw is immens. Er zijn 2 stations in één, namelijk Shinkansen en JR (Japanees Railway), de gewone spoorweg. Er zijn 33 sporen. Voordeel hier is dat elke trein een vast spoor heeft, geen spoorwijzigingen mogelijk zoals in België.

Het gebouw heeft 15 verdiepingen, waarvan 11 bovengronds. Op de 11de verdieping is de sky-garden van waaruit je een 360° zicht hebt op de stad.

Roltrappen zijn hier een mooie uitvinding om tot boven te geraken.

Verder is het gebouw een stad op zich. Er zijn alle soorten winkels, restaurants en café's, bureaus, hotels enz...En er is vooral altijd héél véél volk.

Als je doorgaan ergens een stad bezoekt, ga je naar het stadscentrum om iets te eten, te drinken of voor vermaak, hier is dat het station (net als in vele andere Japanse grootsteden trouwens).

Vanavond zijn we dan natuurlijk ook gaan eten in het station en zijn we eerst naar een lichtshow gaan kijken die daar op de centrale trap elke avond plaatsvind. Thema aangepast aan de tijd van het jaar, momenteel is het Halloween. De lichtshow loopt over 8 verdiepingen trappen.

Kyoto dag 1

 Kyoto is zo'n uitgestrekte stad, dat we onze bezoeken in delen moeten opsplitsen. Het deel dat we vandaag bezoeken is het noord tot noordoostelijke deel.

Om te beginnen namen we de bus vanaf Kyoto station tot het verste deel van vandaag de Heijan Tempel. Het is een redelijk groot complex, maar helaas is niet alles altijd toegankelijk omdat het per slot een heiligdom is. We hadden wel geluk dat we het konden bezoeken, want overmorgen is er hier in deze buurt een heel groot feest met optochten enzo, waardoor de buurt bijna niet toegankelijk gaat zijn.

Onze tweede tempel van vandaag was Okazaki Heiligdom. Dit is dan weer een shinto plaats, hier wordt het konijn vereerd. Het heiligdom dateert al van de 8ste eeuw en nog steeds wordt hier het konijn aanbeden en je kan al raden waarom... om zijn fertiliteit. Deze tempel is eerder populair voor zijn 'kawaii' gehalt, dan voor zijn geschiedkundige waarde * kawaaii = lief/knuffelbaar een nogal populair 'gevoel' in Japan.

Vervolgens namen we de bus naar Gion, een ander deel van de stad, dat vooral bekend is voor zijn authentisiteit en voor de vele geisha's die hier te zien zijn. Tevens is deze buurt ook een beetje in opspraak gekomen omdat te opdringende toeristen de geisha's lastig vielen of ongewild gingen fotograferen.

Feit is dat er hier inderdaad heel veel mensen in typische Japanse kledingstijl rondlopen, maar het zijn niet allemaal geisha's. Meestal zijn het – zoals vandaag – gewoon Japanners die er op hun 's zondags bijlopen en hiervoor iet of wat typischere kleding dragen namelijk de kimono.

Bovendien is er dan ook nog een bloeiende handel in verhuur van kimono's voor één uur aan westerse toeristen en die 'denken' dan dat ze er als een geisha bijlopen, maar dat zie je al van ver dat dat fake is. Bovendien lopen ze dan op straat een wafel of een ijsje te eten of een drankje te drinken, terwijl de Japanse etiquette zegt dat je absoluut niet mag al lopende eten of drinken op straat.

We liepen door smalle straatjes en daarna langs Ninenzaka en Sanenzaka (twee steil omhoog lopende straten) tot aan Kiyomizudera Tempel.

De wandeling was niet zo enorm lang (ongeveer 2km) maar het vermoeiendste ervan was de drukte. Zo veel volk! Het was echt vooruit kruipen op sommige momenten en je moet overal opletten dat je niet tegen iemand loopt, of dat je elkaar niet verliest in de drukte. Was niet zo'n leuke ervaring...Maar de tempel zelf is mooi!

Terug naar beneden, weer door de drukte en toen we daar eenmaal door waren, hebben we onszelf getrakteerd op een macha ijsje!

We namen de bus terug naar Kyoto station, waar we nog een bezoekje brachten aan Kyoto Tower. De toren is 131 meter hoog en er is een uitkijkplatform (maar vanuit onze hotelkamer zien we evenveel) de toren werd geopend in 1964 en was toen iconisch voor de stad. Nu valt hij nog amper op tussen de andere hoge buildings.

Moe en voldaan keerden we terug naar ons hotel, het was tijd voor onze afternoon drink en tijd om te relaxen .

Het weer was vandaag super! 20°C en stralende zon, beter dan de regen van gisteren en ook beter dan de nogal vochtig aanvoelende 27° van de afgelopen dagen.

Van Amanohasidate terug naar Kyoto

 

We hadden voor vandaag nog vanalles op de planning staan, maar deze keer gooide het weer roet in ons eten. We stonden op met regen en de voorspellingen zeiden dat het niet echt zou beteren gedurende de dag.

We hadden een keuze aan activiteiten vandaag. Ofwel met de fiets de zandstrook affietsen (3,6 km enkel) en het stadje Miyazu aan de overkant bezoeken, maar dat konden we al schrappen bij regen.

Tweede optie was, met de bus naar het naburige stadje Ine. Busrit duurt normaal 1 uur enkel, maar dat werd ons door de mensen van de info toeristische infobalie afgeraden als we onze trein nog wilden halen namiddag, want bij slecht weer duurt de rit gegarandeerd langer wegens verkeersopstroppingen.

We hebben dan maar beslist onze treinreservering aan te passen en 2 uur vroeger te vertrekken terug naar Kyoto, bij constante regen kan je toch niets nuttigs of leuks doen.

We zijn eerst nog een uurtje bij de tempels gaan rondhangen, waar bankjes zijn en we rustig en droog konden zitten.

Om 12 uur namen we dan de trein terug, maar omdat we onze rit gewijzigd hadden, hadden we geen rechtstreekse trein zoals in het heengaan, maar moesten we overstappen in Fukushiyama.

We waren net op tijd voor het inchecken om 3 uur in ons hotel in Kyoto, hetzelfde waar we al een nacht waren en waar we ook de volgende 6 nachten zullen verblijven.

Gelukje van de dag, we kregen een upgrade en kregen een bussiness kamer. Grotere kamer dan normaal met een bureautje erbij (handig voor het typen van de blog 's avonds). Nog een ander leuk extraatje dat hieraan vast hangt is dat we nu elke namiddag tussen 14.30 en 17.00 uur gratis gebruik mogen maken van de afternoon drink in de bussiness-lounge. Hadden we dat eerder geweten hadden we niet eerst deze middag een bentobox en sandwiches verorbert, want dit houdt in dat er naast drankjes gaande van frisdrank tot wijn en mengdrankjes met Campari of Whiskey of Vodka... ook allerlei hapjes gratis aangeboden worden (kipnuggets, soep, charcuterie allerhande en broodjes, nootjes, chips...) Wij hielden het vandaag bij een wijntje.

Vanavond zijn we okonomiyaki gaan eten. Okonomiyaki is een Japanse hartige pannenkoek. De naam is een samenstelling van 'okonomi' en 'yaki', wat vrij vertaald 'gebakken/gegrild zoals je wilt' betekent. We kenden dit nog van ons vorige Japan bezoek en het is echt één van de specialiteiten vooral in de Kansai regio, Het zal misschien niet de laatste keer geweest zijn tijdens deze reis dat we dit gegeten hebben.

 

Het lijkt alsof we vandaag niet veel gedaan hebben, maar toch zijn we aan ons aantal kilometers gekomen en hebben we 16,5 rondgelopen vandaag, net onder het tot nu gemiddelde van de vorige dagen, toen we telkens rond de 20 km zaten.

Het is avond intussen en het regent nog steeds. Voor morgen voorspellen ze gelukkig droger weer.

 

Amanohashidate

 

We zijn vanmorgen met bagage voor één nacht vanuit ons hotel in Kyoto vertrokken voor een tweedaagse uitstap naar Amanohashidate, een stadje op 2 uur treinreis van Kyoto.

Speciaal aan dit stadje is dat het in een bijna afgesloten baai aan zee ligt en dat er mooie tempels zijn. De zandbaar die de zee als baai gedeeltellijk van de zee afsluit is 3,6 km lang en tussen de 20 en 170 meter breed. Er loopt een pad in het midden waarover je naar de overkant kan wandelen of fietsen. Er staan hier ongeveer 5000 dennen.Tevens straalt het plaatsje vooral veel rust uit.

De treinreis er naartoe was ook al wel leuk. We reden door dorpen en stadjes, landbouwgebieden en vooral veel natuur. Wilde rivieren en diepe dalen gingen aan ons oog voorbij.

Het was wel al rond de middag dat we hier aankwamen, maar het stadje is zo klein dat we genoeg tijd hadden om alles uitgebreid te bezoeken. Vooral de tempels zijn mooi en de wensbomen met de duizende waaiertjes maken het geheel vrolijk. We zijn ook weer een Gochin gaan halen en er werd een speciale wens gecaligrafeerd in mijn boekje.

We deden ook nog een tochtje met een speedboot langs de zeezijde van de baai. Dit was verfrissent want het was toch weer een warme dag, ondanks de wolkjes die af en toe verschenen.

Ons hotel voor vannacht ligt op 10 minuten wandelen van het stadje en het is een typisch Japans hotel. De kamer is zeer ruim en mooi, maar er is nergens iets van drank te krijgen, zelfs geen automaal. Er is een restaurant en daar zouden we vanavond gaan eten, ter gelegenheid van onze 33ste huwelijksverjaardag.  Bleek echter dat er geen plaats meer was omdat we niet gereserveerd hadden, maar niemand had ons gezegd dat het enkel op reservering toegankelijk was.

Het was intussen al 7 uur 's avonds en bleek dat er in het stadje zelf ook geen restaurants meer open waren. Kans was dat er eventueel nog ééntje zou kunnen open zijn.

De enige kleine supermarkt in het dorp sluit om 8 uur, dus wij daar maar gauw naartoe voor een potje opwarmnoedels en een zak chips, zodat we iets te eten hadden. Op de terugweg bleek dat ene restaurant dan toch open te zijn, dus we zijn daar maar binnen gestapt, maar dat was geen groot succes, smaakloos eten. Dit was gelukkig nog maar de eerste tegenvaller op onze reis.

Uitzicht vanuit onze hotelkamer is wel mooi.

Van Kobe naar Kyoto

 

Vandaag reizen we door naar Kyoto, maar alvorens onze treinreis aan te vatten is er nog één ding dat we absoluut willen bezoeken, namelijk het Earthquake Museum.

Op 17 januari 1995 werd Kobe getroffen door een aardbeving van 7,2 op de schaal van Richter. Er waren 6000 doden, 30,000 gewonden, 150,000 gebouwen werden verwoest en 300,000 mensen werden dakloos. Ter ere en nagedachtenis hiervan werd er een museum opgericht waar je het hele gebeuren aan de hand van beelden en filmmateriaal kan herbeleven.

We vertrokken na het ontbijt met de metro en daarna de trein naar Iwaya, dat is het deel van Kobe waar het museum staat en waar ook het epicentrum van de beving was. Wij weren de enige westerlingen die op dat moment het museum bezochten, voor de rest waren er heel veel schoolklassen. Merkwaardig wel hoe gedisciplineerd die kinderen zijn. Wanneer het iet of wat luidruchtig werd in de wachtrij voor binnen te gaan, klapte de meester stilletjes in zijn handen en de rust keerde weer.

We hadden noch eens een gelukje, elke 17de van de maand is de inkom gratis, – de aardbeving gebeurde op de 17de....

Eerst kregen we een film van 7 minuten te zien met beelden van de aardbeving in de verschillende delen van de stad. Gebouwen die instortten, treinen die ontspoorden, bruggen die naar beneden vielen en de branden die daarna overal uitbraken...Daar Japan altijd nogal voorop geweest is met technologie, waren er toen ook al overal bewakingscamera's en hierdoor zijn er heel veel originele beelden. Was wel kei indrukwekkend.

Daarna was er een film over wat er na de aardbeving gebeurde. Redding van mensen, bergen van doden, voedselvoorziening, nieuwe tijdelijke huizen die gebouwd werden enz... Maar vooral – en daar zijn Japaners fier op – de samenhorigheid en behulpzaamheid onder elkaar.

Na het museumbezoek was het tijd om terug naar ons hotel te gaan. Maar eerst moesten we onze plaats op de trein naar Kyoto nog reserveren, dus eerst terug langs het station Shin Kobe.

Gelukkig hadden we vandaag een late checkout omdat we in Crown Plaza logeerden en we lid zijn van de hotelgroep IHG waartoe dit hotel behoort, dan heb je zulke extra voordelen. We konden ons nog effe opfrissen alvorens op de trein te stappen. Was wel nodig, want het was serieus heet vandaag (28°C al in de voormiddag) en het grootste deel van onze wandeling naar het museum en terug was in de vlakke zon.

Om kwart na 2 namen we dan de Shinkanzen naar Kyoto waar we een klein half uurtje later aankwamen (afstand 70km).

Volgende opdracht : ons hotel vinden. Eerst en vooral, de juiste uitgang van het station in Kyoto vinden. Kyoto station is nog verwarrender dan Osaka station. Het heeft verschillende verdiepingen en verschillende uitgangen, die allemaal een verschillende richting uitgaan en het is gigantisch groot. Heeft toch bijna een 20 tal minuutjes geduurd eer we ons goed en wel georiënteerd hadden. Eens de goede uitgang gevonden was het nog een 700 m tot het hotel.

Na de checkin zijn we dan terug een beetje gaan rondlopen in de buurt en kwamen we toevallig uit bij een geocache die we 7 jaar geleden ook al eens gevonden hadden. Toeval wil dat deze dan ook nog eens in een Irish Pub lag, dus hebben we van de nood een deugd gemaakt en er een goei pint gaan drinken.

En zo was onze dag weer om.

Vandaag geen fotootjes. Morgen weer wel.

 

Kobe is één van de belangrijkste havensteden van Japan en heeft ongeveer

1.600.000 inwoners. Het is een heel moderne stad en dat komt vooral doordat ze in 1995 zo goed als volledig verwoest werd door een aardbeving.

Er is dan ook relatief weinig toeristisch te beleven in deze stad, er is geen historisch centrum, geen historische gebouwen, enkel kantoren en residentiele wijken. Kobe is vooral bekend voor de Kobe beef en de sake.

Er zijn echter meerdere parken in de havenbuurt en er is Harbourland een attractiepark en enkele musea.

Vanmorgen gingen we ontbijten in een koffiezaakje in het station, het kostte ons 6 euro per persoon en dat was het beste ontbijt dat we tot nu toe hadden, beter dan de afgelopen 3 dagen in het hotel in Osaka. Morgen nog eens doen.

Vandaag bezochten we een toch wel enigszins speciaal museum : Aquarium museum ATOA. Maar Atoa is meer dan enkel een aquarium, het is een combinatie van aquarium podium kunst en digitale kunst. Het is een beleving! Je kijkt niet enkel naar wat visjes, je gaat er op in het geheel. Kijk maar naar de foto's en video filmpjes.

Vervolgens stond op de planning, een bezoek aan een sake brouwerij. Hiervoor moesten we wel naar de andere kant van de stad, de buitenwijken. Eerst weer terug naar ons eerste vertrekpunt Shin-Kobe daar de metro nemen naar Sonnomiya een ander station van Kobe en daar dan een trein naar het stadje Ishiyagawa buiten Kobe waar de sake brouwerij ligt. Aan het station aangekomen was het dan nog een poosje wandelen tot aan de brouwerij.

We kregen er uitleg over hoe sake gemaakt wordt en mochten aansluitend ook 3 soorten proeven. Nu is dit niet speciaal het drankje naar onze smaak maar het hoort bij Japan en bovenal had deze sakebrouwerij de sake mogen leveren die geschonken werd bij het galadiner ter ere van de uitreiking van de Nobel prijzen.

We hadden in de buurt nog een paar andere sakebrouwerijen kunnen bezoeken, maar we moesten onze weg terug nog kunnen vinden, dus hebben we het maar bij één bezoekje gehouden.

Omgekeerd de weg terug richting ons hotel dan maar.

De dag was intussen weer goed opgeschoten, we waren ongeveer 7 uur nonstop bezig geweest, dus tijd om te relaxen. We zijn in één van de winkeltjes in het station, een bentobox gaan halen, dit is een typische Japanse lunch meeneemmaaltijd en hebben die verorberd op de kamer.